Afgelopen week was een week vol met musea en strand. Heerlijk!

Den Haag en Scheveningen hebben genoeg (creatieve inspiratie) plekken om te ontdekken. En het strand was heel fijn om de hoek!

Zo was ik afgelopen week twee keer in Den Haag/Scheveningen. Met vriendin L. was het heerlijk toeven in Het Fotomuseum en in het Gemeente Museum. Beiden hebben een tentoonstelling van Anton Corbijn. Zeker de moeite waard! In Het Fotomuseum is de tentoonstelling -1-2-3-4: hierin blikt Corbijn terug op de muziekfoto’s die hij gemaakt heeft. Meer dan 300 foto’s zijn te bewonderen.

Bij de buren, het Gemeente Museum, heeft Corbijn de tentoonstelling Hollands Deep. In deze tentoonstelling, een feestje vanwege Corbijns zestigste verjaardag, zijn hoogtepunten te zien van verschillende series. 

Ik ben fan van Corbijns grove zwart-wit foto’s, waarvan bij beide tentoonstellingen genoeg te bewonderen zijn (-1-2-3-4 heeft alleen maar zwart-wit foto’s 🙂 ). Ze hebben iets robuust. Ook krijgt Corbijn het voor elkaar om grote namen zo mooi op de foto te zetten. Minder gelikt dat veel foto’s van grote artiesten. Ik zie échte mensen op zijn foto’s. Met kwetsbaarheid. Niet met een groot masker of iets dergelijks. Zulke foto’s wil ik ook kunnen maken (gelukkig leg ik geen hoge verwachtingen/eisen/wensen voor mezelf neer 😉 )

Woensdag-musea-dag sloten we vrolijk af met een wandeling naar en over het strand. Heerlijk met al die wind! 

Donderdagavond was ik weer terug, maar dan voor Billy Elliot (ik hou stiekem erg van fijne en goede musicals 😉 ). Voordat we plaats namen in het theater sleurde ik vriendinnetje R. mee naar het strand. Niets zo fijn om zand te happen (echt) op een bijna verlaten strand, wind in je haren en brullen maar! Dag stomme to-do-lijstjes in je hoofd, waai maar lekker weg! Even later stapten wij blij en uitgewaaid het theater binnen. Tijd om te genieten! En dat was het. Wat kunnen ze mooi zingen en dansen! Jaloersmakend! Mocht je kinderen meenemen: ze komen thuis met een compleet nieuw scheldwoordenboek 😉

En alsof ik nog niet genoeg cultuur gesnoven had de afgelopen paar dagen, ben ik zaterdag met vriendin M. vrolijk door Amsterdam gaan struinen: de Albert Cuijp markt over, verder door leuke straatjes en wat grote straten, gesnuffeld in boekenwinkels, heerlijk! En omdat we toch in Amsterdam waren, brachten we ook een bezoekje aan Foam. Daar hebben ze nu onder andere een fototentoonstelling zonder foto’s. 

He? Een tentoonstelling in een fotomuseum zonde foto’s? 

Dat dachten wij nou ook. En wat was deze tentoonstelling verrassend geweldig! En, dit meen ik oprecht, dat had ik van te voren niet bedacht…
Shining in Absence is een eerbetoon aan Frido Troost, een fotografiehistoricus overleden in 2013.
Het is zowel een fotoboek als een tentoonstelling zonder foto’s. Het is letterlijk een leeg, gebruikt, fotoboek. Ik kreeg de behoefte om potloden uit mijn tas te halen om zo het boek te vullen. Of om er zelf foto’s in te plakken. Of om mijzelf in te plakken. Geweldig! Terwijl ik de tentoonstelling aan het bewonderen was, schoten er allemaal geweldig leuke projecten door mijn hoofd. Wordt zeker weten vervolgd!