Archief van
Tag: museum

Maandaginspiratie #31

Maandaginspiratie #31

In het pittoreske Westerbork heb je, heel schattig in het VVVkantoor, het papierkinipkunstmuseum. Echt. Het is het laatste papierknipkunstmuseum van heel Nederland. Je loopt er letterlijk en figuurlijk zo voorbij. Zonde, wat is er veel moois te bewonderen.

En ik was er nog nooit geweest.

Nu wel.

En geloof me, er zijn echt hele mooie dingen te bewonderen. Papierknipkunstwerken, allemaal geknipt met een schaartje, waarvan ik denk: later, als ik groot ben, dan kan ik dat waarschijnlijk nog steeds niet maken…

Nella Koch: Zee

Ik vind de details die Charlotte Wijnmalen maakt zó verschrikkelijk mooi! Het lijkt wel alsof het silhouetten zijn die op de foto zijn gezet… Het buikje bij de lichamen, het knikje die een voet of een nek heeft, mooi!

Kijk nou, weer zulke mooie details! Lotte Gützlaf weet met kleine lijnen en details ook zulke mooie werken neer te zetten!

Vroeger, toen mijn broertje en ik een stuk schattiger waren dan dat we nu zijn, gingen we met enige regelmaat naar Kabouterland. Ik weet dat alles herfstkleuren had en dat er natuurlijk kabouters waren. En dat ik het geweldig vond.
J. M. Tak-de Kleyn maakte een werk over Kabouterland. Dat moet ik natuurlijk laten zien.

Het museum is van een lief formaat, en iedere wand is volop benut. Zelfs het schuine dak hangt vol met werken.

De meeste knipwerken zijn knipwerken aan één stuk. Hier en daar zijn echter ook andere knipwerken te zien, zoals de bloemen, knipper onbekend.

Cornelis Moojen maakte dit mooie sprookjesbos.

Ook erg leuk: aan het einde mag je plaats nemen aan tafel en zelf aan de slag! Je kan kiezen uit allerlei voorbeelden, of zelf wat tekenen wat je wilt gaan knippen. Ik koos voor een vlinder en ging ijverig aan de slag. Zelf werk ik met een mesje, met de schaar aan de slag was weer wat nieuws. Erg lastig en leuk om te doen! En kijk nou eens hoe mooi de vlinder is geworden 😉

Maandaginspiratie #25 – op avontuur in Parijs!

Maandaginspiratie #25 – op avontuur in Parijs!

Op woensdagmorgen werden Roos en ik heel vroeg wakker. Onze voeten jeukten. We moesten op ’n mini-reis. En wel nu. Naar Parijs.

En
zo pakten we een tas met wat schone kleren, een stift
en karton en stonden we even later bij Eindhoven op een tankstation.

8
uur later en 4 liften verder en we waren zomaar op eens midden in Parijs. Wat
een heerlijkheid! Wat een zon! Wat een leuk avontuur!
 
De hoofdreden om naar Parijs te gaan, was midden in de stad: Pinacotheque. Daar was tot en met 21 juni 2015 een tentoonstelling van Gustav Klimt, en tijdgenoten.

Gustav
Klimt heeft onder andere hele mooie schilderijen met goudverf gemaakt. En muurschilderingen, zagen wij in Pinacotheque. Enkele muurschilderingen uit Vienna waren in het echt te bewonderen in Parijs. Zo
mooi! Helaas waren ze erg streng in het beleid geen foto’s maken. En
helaas voor jullie is inmiddels de tentoonstelling voorbij 🙁 (daarnaast zijn de foto’s een slap aftreksel van het echte werk. Het goud is in het echt zo mooi! Op de foto zien zijn werken er veel matter uit dan in het echt).

Vooral de muurschilderingen maakten een grote indruk. Hoe hebben ze ooit dat zo goed uit een gebouw gekregen?
Sommige muurschilderingen zijn, zoals deze hieronder, ruimtelijk, vrij leeg en toch valt er van alles te zien. Ander werk is juist helemaal vol met tekeningen, details en verhaal. Ondanks dat het volle werk vol met verhaal zit en er zo veel te zien is, spreekt het werk hieronder mij meer aan. Meer rust 😉 (zegt een drukke Lotte 😉 )

Gustav Klimt, Beethoven Frieze: Floating Genii, Poetry
Gustav Klimt, Beethoven Frieze: Floating Genii, Poetry

Het was genieten: het werk van Klimt en zijn tijdgenoten. Mocht je zelf ooit in de gelegenheid zijn om zijn werk in het echt te bewonderen: DOEN!

We hadden een mini vakantie, Roos en ik. 3 dagen in totaal. Waarvan 2 dagen reisdagen waren. Liften kost immers tijd 😉 Na Pinacotheque was de ochtend net voorbij, en hadden we nog een hele dag voor ons in Parijs. Wat te doen, wat te doen?!

We kozen voor groen, slenteren door wat wijkjes, zoete muntthee bij de Moskee, picknicken bij de Sacé-Coeur en we sloten af met Franse theater. Op wel een hele bijzondere plek. Op onze aankomstdag zagen we al verschillende flyers voorbij komen van Oliver Twist. En zo waren wij donderdagochtend ons best aan ’t doen de Franse website te snappen en 2 kaarten te reserveren. Die donderdagavond begonnen we, eenmaal aangekomen op het metrostation, aan een nieuw avontuur: het theater vinden. Op de website zag het er eenvoudig uit: metro uit, langs het kasteel en tadaa! Daar moest ’t theater zijn. Eenmaal uit de metro was het kasteel nergens te zien. En ook geen bordjes voor het theater zelf.

Oeps.

Gelukkig spreekt Roos genoeg Frans om de weg te vragen. En zo bleef men maar zeggen dat we moesten wachten op de bus. Welke bus? Gewoon. DE BUS.

Oke.

Nu waren we niet helemaal op tijd de metro in gestapt. We hadden wat moeite deze in 1x te vinden. En zo stonden we iets voor half 9 te wachten op DE BUS. De voorstelling zou om half 9 beginnen. En de theaters die wij kennen, sluiten de deuren wanneer de voorstelling begonnen is.

Bijna om half 9 stopte er een bus voor ons (ons: Roos, ik, en nog een hele vracht mensen). We hoorden dat dit DE BUS was waar we in moesten. Braaf als we zijn, stonden we in de rij, klaar om een kaartje te kopen. Al was niet nodig. Even later zat DE BUS vol, en reden we weg. Nog wat verder weg van de stad dan we al waren. Het bos in. En nog ietsjes later stopte DE BUS. Voor een poort, dat er wat bouwvallig, maar wel sfeervol uit zag. De poort vertelde ons dat we goed zaten, hoera! We waren bij Le théâtre de l’Épée de Bois!

Iets over half 9 meldde we ons, net als de rest, bij de kaartjescontainer. Een aardige mevrouw die Engels sprak (hoera!) vroeg naar onze achternaam en ging op zoek tussen de aanmeldingen. En kon ons niet vinden. Ook niet nadat wij onze naam hadden opgeschreven (zo Frans zijn onze achternamen nou ook weer niet 😉 ). Gelukkig kreeg Roos een goede ingeving: dit is toch voor Oliver Twist? Opluchting op het gezicht van de aardige mevrouw: Oliver Twist was wel op dit terrein maar niet hier. We moesten nog een stukje verder lopen.

Rennend vlogen we over het terrein (een geweldig leuk sfeervol terrein, zagen wij na afloop. Allemaal oude schuren die omgebouwd zijn tot theaters. Super leuk! Het heeft een beetje de sfeer als De Parade 🙂 ). We denderde de schuur binnen en liepen bijna rustig naar de kaartjesmevrouwen. Onze kaartjes lagen er nog en natuurlijk konden we nog naar binnen. Alweer hoera!

Iets meer over half 9 slopen we de zaal binnen, ploften zachtjes op onze stoelen en lieten ons meenemen met wat zich op de theatervloer afspeelde. Heerlijke Franse bombarie, confetti en slingers, goede muzikanten, spelers, zangers en poppenspelers. Het decor wisselde zodra ze de 2 hoge driehoekige stijgers een slag draaiende. Met elke slag waren we weer ergens anders 🙂
Het verhaal waren we halverwege enigszins kwijt, maar dat mocht onze pret niet drukken. Het was een geweldig mooie afsluiting van ons cultureel uitje in Parijs 🙂 Vrijdag konden we met een gerust hart weer terug naar Nederland 🙂 (al dat deden we dat wel met wat tegenzin. Een hele dag in Parijs is te kort. Goed excuus om weer een keer terug te gaan 🙂 ).

Moreel van het verhaal: mocht je ergens een geweldig leuke tentoonstelling vinden dat niet helemaal in de buurt is: waag een gokje en ga op avontuur! En als je dan toch onderweg bent, kijk dan rond wat voor leuke avonturen er nog meer zijn 🙂 Ik ben benieuwd waar we een andere keer gaan uitkomen 🙂

zoete munt thee 🙂

jummie ontbijt!

geweldig concert onderweg naar de metro 🙂

picknick met uitzicht 🙂
picknick met uitzicht 🙂
Maandaginspiratie #14

Maandaginspiratie #14

Afgelopen week was een week vol met musea en strand. Heerlijk!

Den Haag en Scheveningen hebben genoeg (creatieve inspiratie) plekken om te ontdekken. En het strand was heel fijn om de hoek!

Zo was ik afgelopen week twee keer in Den Haag/Scheveningen. Met vriendin L. was het heerlijk toeven in Het Fotomuseum en in het Gemeente Museum. Beiden hebben een tentoonstelling van Anton Corbijn. Zeker de moeite waard! In Het Fotomuseum is de tentoonstelling -1-2-3-4: hierin blikt Corbijn terug op de muziekfoto’s die hij gemaakt heeft. Meer dan 300 foto’s zijn te bewonderen.

Bij de buren, het Gemeente Museum, heeft Corbijn de tentoonstelling Hollands Deep. In deze tentoonstelling, een feestje vanwege Corbijns zestigste verjaardag, zijn hoogtepunten te zien van verschillende series. 

Ik ben fan van Corbijns grove zwart-wit foto’s, waarvan bij beide tentoonstellingen genoeg te bewonderen zijn (-1-2-3-4 heeft alleen maar zwart-wit foto’s 🙂 ). Ze hebben iets robuust. Ook krijgt Corbijn het voor elkaar om grote namen zo mooi op de foto te zetten. Minder gelikt dat veel foto’s van grote artiesten. Ik zie échte mensen op zijn foto’s. Met kwetsbaarheid. Niet met een groot masker of iets dergelijks. Zulke foto’s wil ik ook kunnen maken (gelukkig leg ik geen hoge verwachtingen/eisen/wensen voor mezelf neer 😉 )

Woensdag-musea-dag sloten we vrolijk af met een wandeling naar en over het strand. Heerlijk met al die wind! 

Donderdagavond was ik weer terug, maar dan voor Billy Elliot (ik hou stiekem erg van fijne en goede musicals 😉 ). Voordat we plaats namen in het theater sleurde ik vriendinnetje R. mee naar het strand. Niets zo fijn om zand te happen (echt) op een bijna verlaten strand, wind in je haren en brullen maar! Dag stomme to-do-lijstjes in je hoofd, waai maar lekker weg! Even later stapten wij blij en uitgewaaid het theater binnen. Tijd om te genieten! En dat was het. Wat kunnen ze mooi zingen en dansen! Jaloersmakend! Mocht je kinderen meenemen: ze komen thuis met een compleet nieuw scheldwoordenboek 😉

En alsof ik nog niet genoeg cultuur gesnoven had de afgelopen paar dagen, ben ik zaterdag met vriendin M. vrolijk door Amsterdam gaan struinen: de Albert Cuijp markt over, verder door leuke straatjes en wat grote straten, gesnuffeld in boekenwinkels, heerlijk! En omdat we toch in Amsterdam waren, brachten we ook een bezoekje aan Foam. Daar hebben ze nu onder andere een fototentoonstelling zonder foto’s. 

He? Een tentoonstelling in een fotomuseum zonde foto’s? 

Dat dachten wij nou ook. En wat was deze tentoonstelling verrassend geweldig! En, dit meen ik oprecht, dat had ik van te voren niet bedacht…
Shining in Absence is een eerbetoon aan Frido Troost, een fotografiehistoricus overleden in 2013.
Het is zowel een fotoboek als een tentoonstelling zonder foto’s. Het is letterlijk een leeg, gebruikt, fotoboek. Ik kreeg de behoefte om potloden uit mijn tas te halen om zo het boek te vullen. Of om er zelf foto’s in te plakken. Of om mijzelf in te plakken. Geweldig! Terwijl ik de tentoonstelling aan het bewonderen was, schoten er allemaal geweldig leuke projecten door mijn hoofd. Wordt zeker weten vervolgd!